BEDEVAART NAAR DE WEST COAST MUZIEK

In de zomer van 1977 zat mijn eerste jaar werken erop. Jong, samenwonend in een huisje onder de huurwaarde (80 gulden per maand !) en twee salarissen te besteden. Het geld kwam met bakken tegelijk binnen. Dat betekende:veel elpees kopen, eten buiten de deur en uitgaan en dan toch nog geld overhouden. Spullen voor in huis vonden we onbelangrijk. Oude zooi van oma en ikea plunderen was genoeg. Wat een luxe.

We besloten met een zestal vrienden en vriendinnen naar Amerika op vakantie te gaan. …

Op zoek naar het West-Coast muziekgevoel. Beach Boys, Eagles, Jackson Browne, Little Feat en … The Band. Het toeval wilde dat een van ons een zus had die samenwoonde met de manager van The Band. In L.A. Malibu. In een huis vlak aan het strand van de Pacific Ocean. We zouden naar Los Angeles vliegen en de eerste dagen bij haar in huis logeren. Surfin U.S.A.

Na een vliegreis met een DC10 (het jaar daarvoor vielen ze met bossen tegelijk uit de lucht), via tussenlandingen in Calgary en San Francisco, kwamen we eindelijk na 18 uur klem zitten aan op L.A. International Airport. Daar stond de grote Ford ltd. al voor ons klaar. Op weg naar Malibu waar we een dag of 5 logeerden in het witte ronde beach house van Larry Samuals, zoals gezegd de toenmalige manager van The Band, die in dat jaar zijn legendarische afscheidsconcert hield. The Last Waltz, gefilmd door Martin Scorsese, alom beschouwd als een van de beste concertregistraties ooit. We kregen allen een T-Shirt van dit concert. (was ik daar maar wat zuiniger op geweest). Na een paar dagen L.A. verkennen, Hollywood, Sunset Boulevard, Universal Studio’s en aan het strand bivakkeren (Alices Restaurant op de pier) besloten we om een rondrit van 3 weken te gaan maken door California en Nevada. De avond voor ons vertrek vroeg Larry of we het leuk zouden vinden om zijn Shangrila Studio’s te bezoeken. De muziekstudio waar The Band, Dylan en Eric Clapton opnames maakten, waar Martin Scorcese de leden van The Band interviewde voor The Last Waltz, waar de tapes van deze concertfilm werden afgemixt. Ja dat wilden we wel. Tijdens de rit er naar toe door de L.A. Hills vroeg een van mijn vrienden aan Larry: "Zeg, waar is nou eigenlijk dat Hotel California" Larry moest lachen en zo kwamen we erachter dat Hotel California een beeldspraak was voor de gastvrijeGolden State (inclusief scherpe randjes).

Even later zaten we in de Shangrila studio. Ik speelde een riedeltje op de gitaar van Clapton, zat achter de "knoppen" in de controlroom. Voor de foto pakten we de accordeon van Garth Hudson erbij. Tot slot legden we een biljartje op de pooltafel, te zien op de foto’s van No Reasons to cry van Eric Clapton en in de film The Last Waltz. Jammer dat we heren muzikanten niet zelf tegen het lijf liepen maar het bleef toch wel erg prettig om een vriend met een zus met zo’n relatie te hebben.

Lees ook:AL DIE JAREN MUZIEK (deel 16)
Lees ook:AL DIE JAREN MUZIEK (deel 15)
Lees ook:AL DIE JAREN…MUZIEK (deel 12)
Lees ook:AL DIE JAREN…MUZIEK (deel 19)
Lees ook:AL DIE JAREN…MUZIEK (deel 4)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.