Categorie: "Al die jaren…muziek"

AL DIE JAREN…MUZIEK (deel 12)

Vervolg:

In 1975 kreeg ik mijn tweede gitaar. Van mijn moeder, op mijn 21e verjaardag. Gekocht bij Hakkert in Rotterdam. Prachtige Countrygitaar. Nu kon ik mijn EKO met de te hoog liggende snaren aan de kant gooien. (anno nu ,2006, staat deze gitaar bij mijn dochter op haar kamer voor haar eerste akkoorden). Inmiddels had ik aardig wat liedjes geschreven en opgenomen en John en ik besloten om onze krachten weer eens te bundelen. Ik had hem van het Engels afgeholpen en ook hij schreef nu Nederlands. We besloten om beroemd te gaan worden…

AL DIE JAREN MUZIEK…(deel 11)

Eerste helft jaren 70.

Ik ging zelf liedjes schrijven. Wel altijd in het Nederlands. Herman van Veen deed dat (Alles, Rozegeur, Liefde van Later), Neerlands Hoop deed dat (Bello, Quo Vadis, Het is veel beter zo), Cornelis Vreeswijk. Ik vond het mooi. (Doe Maar was nog jaren weg). Ik maakte een paar Dylan vertalingen. (Don’t think twice werd Denk niet weer). Johan en ik besloten wat liedjes op te gaan nemen op onze tapedeckjes. We vroegen Joost erbij. Voor de gezelligheid en hoopten dat hij kon zingen. John en ik vertaalden Bring it on back home in Satan in eigen persoon en zouden Perfect Day van Lou Reed coveren. Bij mij thuis op de zolderkamer. Wij oefenden wat en stelden onze spullen op. Koos kwam, zag en veegde rücksichtslos alle goede bedoelingen op een hoop. Hij had zelf een tekst geschreven. Dat gingen we doen. “Liquer Blues”. Autobiografisch, vermoedde ik. “When there is loneliness, coming down to town”, “ik heb een kater en snak naar water en m’n koppijn verdwijnt pas later”. Dat soort zinnen. Dat het een blues was kwam ook wel goed uit omdat ik mijn mondharmonicakunsten lekker kwijt kon. We namen het nummer op. Later zaten we bij mij thuis met nog een paar klasgenoten erbij. Ron en Jos en Jos waren daar in ieder geval bij. Met zijn allen deden we bij het al opgenomen Liquer Blues een doohwap koortje. Het werd feest. Een paar weken daarna gingen we weer eens met de hele klas op

“werkweek”. Het duurde inderdaad een week. Tijdens die week was er vanzelfsprekend een bonte avond waarvan wij het programma zo hadden samengesteld dat John, Koos en ik als slotact “live” onze “Liquer Blues” zouden brengen. Dat deden we en hiermee traden we meteen voor het eerst en het laatst als trio “live” op.

AL DIE JAREN…MUZIEK (deel 10)

Vervolg:

Ik ging naar een andere school. In Rotterdam. De Grote stad.

In de klas zaten een paar parmantige mannetjes met een grote bek, maar anders. Beetje deftig ook. Het duurde een poosje voor mijn vriend Noud en ik gewend waren, maar op een gegeven ogenblik stonden we met de parmantige mannetjes buiten te kletsen over muziek. We vonden een overeenkomst. Zappa. Die kenden we allemaal en hoewel een van de mannetjes nog in het midden gooide dat hij Zappa eigenlijk te geëngageerd vond, zagen we allen het nut van een plaat als “We’re only in it for the money” wel in. Bovendien konden wij allen de hele LP meezingen. Ook bleken een van de jongens net als ik een fan van The Band te zijn. Dat kwam je niet vaak tegen dus dat schiep een band. We werden vrienden en de mannetjes kregen een naam, John en Koos.

We gingen een weekje met de klas de bossen in. John nam zijn gitaar mee en we zongen kampliederen en John speelde zijn beatleliedjes. Blackbird. Ik raakte dan toch eindelijk gebiologeerd door dit instrument. Ik wilde ook spelen. John leerde me enkele grepen. Ik kon het een klein beetje. E-A-B7. Het weekend daarop trokken hij en ik de stad in om een goedkope gitaar voor mij te kopen. Na veel vijven en zessen werd het een EKO. De snaren stonden achteraf veel te hoog, maar ik kon oefenen. De piano die al die jaren als een meubelstuk in onze huiskamer stond werd ook door mij ontdekt. Ik kon er geen hout van maar als iedereen weg was kon ik wel een uur lang improviseren en naar mooie akkoorden zoeken. (was dat nou hetzelfde als freejazz ?)…

AL DIE JAREN…MUZIEK (deel 9)

Vervolg.

Kermis op het dorpsplein. Altijd te vinden bij de botsautootjes. Daar schalde het nummer “Teach your children” over het terrein. Huh ? Wat is dat nou weer ? Wat mooi. Nog nooit zoiets eerder gehoord. Precies pas. Warm, vol, meerstemmig en wat voor stemmen. De volgende dag in alle vroegte meteen weer naar de platenwinkel, Hees en co in Delft. Zet Déja Vu eens op. Het eerste nummer: "Carry on", door de koptelefoons (goed met twee handen tegen je oren houden).

Een week heb ik…

AL DIE JAREN…MUZIEK (deel 8)

Vervolg:

Woodstock in de bioscoop. Santana. Ten Years After, Joe Cocker met de allermooiste beatlecover aller tijden, het Vietnam lied van Country Joe McDonald, and its one two three what are we living for ? Whoepie we’re all gonna die. Het Kralingse bos net misgelopen omdat mijn vriend Hans, op het laatste moment toch niet mocht van zijn moeder. We waren net 16. Na het concert van CCCinc mijn eerste muziekinstrument gekocht. Een mondharmonica, bluesharp, E, höhner. Mijn vriend Toon kocht er ook een en samen liepen we door de nacht na weer een feest. We speelden samen de trein na van de LP van CCC. Dat klonk goed. Wij hadden de blues.

We moesten maar…

AL DIE JAREN…MUZIEK (deel 7)

Vervolg:

Zo rond 1970 had je in alle steden enkele bekende poppodia. In Amsterdam had je Paradiso en de Melkweg. In Den Haag, Het Paard, in Rotterdam Exit en in Delft, De Eland, de zogenaamde Provadja’s. Waar de naam Provadja voor staat, weet ik nog steeds niet precies (de PRO zal wel iets met progressief te maken hebben), maar de tenten waren bekend en berucht. Er werd alternatieve muziek gedraaid, vloeistofdia’s werden geprojecteerd op de muur en het publiek blowde dat het een lieve lust was en dronk voornamelijk mintthee. We zaten op Perzische tapijten, hingen in luie oma stoelen of deden iets met kussens.

In ons dorp hadden de voormalige hippies ook een soortgelijke tent opgericht. Iets buiten…

AL DIE JAREN…MUZIEK (deel 6)

Vervolg:

1970. In de klas zaten de gebroeders Croin. Bleke stadsjongetjes, misplaatst in het dorp. Zij hielden van hele andere muziek. Pink Floyd, Zodiac en luisterden naar het radioprogramma Superclean dreammachine van Ad Visser (lang voor TopPop). Psychedelische muziek. Zij hadden hun kelderbox ingericht met fluwelen doeken, psychedelische posters en er werd wierook gebrand, pijp gerookt en rode zoete wijn gedronken. Ik kon me hier wel in vinden. Ik mocht ook komen. Terwijl wij onze plaatjes draaiden en zwijgzaam een pijpje rookte stonden de verontruste medeflatbewoners ons af te luisteren. Ze roken HASH !!!! Wij lachten ons rot. Ze konden ons niks maken. We rookten gewoon Van Rossums Troost.

AL DIE JAREN…MUZIEK (deel 5)

Vervolg:

Later in dat jaar woonde deze zwager met mijn zus, getrouwd en wel, in een klein huisje in Delft. Daar hoorde ik Maggie’s farm van Dylan. Weer een nieuwe ontdekking. Drie weken daarna had ik genoeg geld (f19,90)bijeen gespaard voor mijn eerste officiële LP. Ik ging naar een platenzaak in Delft en liet de nieuwste van Dylan opzetten. In het afgesloten luisterhokje hoorde ik Nashville Skyline. Helemaal geen Maggie’s farm, maar totaal anders. Na de teleurstelling van het moment hoorde ik de Nashville muziek van Dylan en was weer verkocht. Ja dat ging snel in die dagen (nog steeds). Mijn eerste LP ging mee naar huis voor 19,90 (gulden). Ik draai de CD nog steeds graag.

Mijn zwager kwam met Zappa aan…

AL DIE JAREN…MUZIEK (deel 4)

Vervolg van verleden week:

Vanaf de zesde klas (tegenwoordig groep 8) hield ik ook een keer per week mijn eigen hitlijst bij in een schriftje. Ik liet de liedjes stijgen, dalen en spectaculair binnekomen net zoals bij de echte top 40. Alleen: Mijn lijst was natuurlijk wel van enig niveau. Tomaatje/Tante Nel, Band en zangeres zonder naam kwamen er bij niet in bijvoorbeeld.

Enige nummer 1 hits in deze lijsten: Daydream believer van de Monkees, Another 45 miles van de Golden Earring, I’m free van the Who, Honky tonk women van de Stones, Hey Jude van Wilson Picket en Nobody’s Buisseniss van The Oscar Benton Blues Band, waar ik even helemaal weg van was. (laatst nog for old times sake naar Barrelhouse geweest, voortkomende uit de genoemde Benton blues band).

Het niveau steeg flink door…

AL DIE JAREN…MUZIEK (deel 3)

1968-1969

Ik ging de top 40 volgen en kreeg een eerste gammel pickupje. Elke donderdag naar de Witgoed winkel waar ze ook wat plaatjes in een rekje hadden staan. Daar lag dan op de toonbank een stapeltje TOP 40′s. De chagrijnige middenstander vraagt dan wel een stuiver voor het zogenaamde gratis exemplaar (Op de radio echoden ze: "Ga nu naar uw platenhandelaar voor het gratis exemplaar", nou het was geen platenhandelaar en het exemplaar was dan ook niet gratis). De top 40 volgen en de eerste plaatjes kopen. Hair van Zen, Waterdrager van Boudewijn de Groot, Hey Jude van Wilson Picket.

Onder de invloed van haar vriendjes kocht mijn andere zus …